Ben İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde şehir plancısı olarak çalışıyordum. 12 yıldır aynı kurumdaydım. Hiçbir soruşturma geçirmemiş, hiçbir uyarı bile almamıştım. O sabah, İK’dan bir memur geldi. Elinde dosyalar vardı. Adımı okudu, odadan çıkmamı istedi. Sadece bana değil, Ayşe’ye, Mehmet’e, Selim’e de aynı şey oldu.

“657 sayılı kanunun ilgili maddesi gereği, kurumla ilişkiniz sona erdirilmiştir. Eşyalarınızı toplayabilirsiniz.”

Elime tutuşturulan belge, neyle suçlandığımı söylemiyordu. Sadece “devlet memuru olma vasfıyla bağdaşmayan faaliyetlerde bulunabileceğime dair kanaat oluştuğu” yazıyordu. Kanaat. Delil değil. Mahkeme kararı değil. Bir kanaat.

Hiç kimse bizimle konuşmadı. Ne belediye başkan yardımcısı, ne birim amirimiz. Herkes başını öne eğdi. Bir gün önce selam verdiğim insanlar o gün sessizdi. Bazıları dosyalarına gömülmüş gibiydi, bazılarıysa içeri bile bakmadı. Kapıdan çıkarken çantam elimdeydi. Ne olduysa, kurum kartımı cebimden çıkarıp kapı girişindeki güvenlik masasının üstüne bırakırken oldu. Gözüm doldu. Ayşe de ağlıyordu.

O günden sonra iş bulmak kolay olmadı. “İhraç edildi” etiketi görünmez bir damgaya dönüşmüştü. Başvurduğum hiçbir yerden geri dönüş alamadım. Oğlum o sene liseye başlayacaktı. İlk defa ona “belki bir yıl daha çalışamazsam, burslu okullara bakalım” dedim. İlk defa, sustu.

Kadrolar o gün boşaltıldı, evet. Ama sadece binalardaki masalar değil. Bizim içimizdeki aidiyet de boşaldı. Emek, sadakat, liyakat — hepsi bir sabah ansızın yok sayıldı. Çünkü bazı günler, sadece bir sabah değil; bir hayatın yönünü değişir.